April 2006 - Posts
Dit weekend vieren we de verjaardag van Tamara. Ze was officieel gisteren jarig, maar hier zijn ze altijd het hele weekend jarig. Gisteren hebben we de visite al gehad, dus vandaag kunnen we wat gaan ondernemen.
Maar zo eerst nog een stukje Diddltaart eten. Het middenstuk met het plaatje is nog over, dus daar gaan we zo eerst van smullen.
Soms gebeuren er ineens leuke zaken.
- Marcel heeft vandaag zijn eerste echte ouderavond op de school van Wouter en Tamara.
- Stond er bij de nieuwe buren een grote bos bloemen klaar voor mij. SNS securities vond het voor mij zo leuk dat ik een nieuw huis heb gekocht dat ze het nodig vonden mij met een bloemetje te verrassen.
- Doet de droger het weer omdat mijn paps hem onder handen heeft genomen (kanjer, kan ook alles)
Kortom, het is lente.
En weer is er een muur weg. Waren het eerst nog twee slaapkamers met twee muren en een trap naar de zolder ertussen, nu is het een open ruimt. Door het weghalen van de trap viel ook het laatste muurtje om. Dat hadden we al wel verwacht. Er stevig waren de beide muurtjes niet en de trap zat er helemaal vast tussen in. Toen de trap weg was en het stukwerk afgebikt, konden de stenen zo afgestapeld worden.
.JPG)
De schoorsteen is nu al tot op zolder weg gebroken. Van de week komt het pad naast het huis vrij (daar staat nu nog een caravan van de oude bewoners) en dan kan van het weekend ook het laaste stuk schoorsteen op de zolder en op het dak weg.
1.JPG)
En als je rommel hebt gemaakt, dan moet je dat weer eerst opruimen voordat je verder kunt. Dan blijft het allemaal een beetje overzichtelijk.
.JPG)
Hoe kom je er op zul je denken. Ja, dat weet ik ook niet, maar het bestaat echt. Minirijden. Oftewel rijden in een mini.
Met het werk van Marcel gingen we gisteren met zo'n 40 man op pad richting Uddel. We ontmoeten elkaar om half twee in restaurant Uddelmeer. Daar staan 17 mini's op ons te wachten. We gaan een route rijden die is uitgezet op papier. We moeten via het bolletje-pijltje systeem de route af gaan leggen. Met z'n twee in de mini. Minibar achterin gevuld met je raad het al miniblikjes en minimarsen en minitwixen gaan we op weg. De eerst 20 km gaat vlot. Bij de eerste stop moeten we een puzzel oplossen. Dat lukt ons helaas maar ten dele. Daarna op weg voor de volgende 30 km. We stoppen bij een hotel in de buurt van Nunspeet. Daar worden we getrakteerd op een heerlijke high tea. Helemaal niets mis mee dus. Na een pauze van een klein uurtje gaan we weer op weg. Deze etappe is maar heel klein. Een kilometer of 10. Daar aangekomen moeten de bestuurder geblinddoekt een slalom traject afleggen. De bijrijder loopt naast de auto mee en geeft aanwijzingen. We doen het helemaal niet zo heel erg slecht. Met een tevreden gevoel gaan we weer op weg. De laatste etappe. Om even over half zes zijn we terug bij het restaurant waar ons een lopend buffet wacht.
We hebben ons erg vermaakt. Foto's volgen later.
Mocht je meer willen weten: www.miniclassictour.nl
.... dus we gaan nog maar even door.
De schoorsteen is in lucht opgegaan.
.JPG)
En het plafond is niet meer.
1.JPG)
.JPG)
Wij hebben namelijk nog wel wat puin over. Gewoon omdat we de schoorsteen slopen en de muren er uit halen.
.JPG)
1.JPG)
.JPG)
Warm water met Dubro in een plantenspuit. Op het behang spuiten, even laten intrekken en het behang valt van de muur af.
Het lijkt te simpel om waar te zijn. Maar ik heb het geprobeerd en het werkt werkelijk supper!!
.JPG)
.JPG)
.JPG)
Het huis is van mij. Alle stukken zijn getekend. En ja, het eerste behang is er al af. Bart kon het niet laten en heeft alvast wat baantjes eraf getrokken.
Ik word eigenaar van het huis. Zo om 15.30 is de overdracht.
Wel heb je ooit ... Hoor ik van het weekend van de verkoper van het huis dat de notaris aanstaande vrijdag 14 april (goede vrijdag) niet werkt. En dat het huis niet kan passeren. En voor het gemak had de notaris aan de verkoper gevraagd om dat even aan mij te melden.
Ik vanmorgen bellen dus met die notaris. Hoe laat ik vrijdag daar moet zijn. "Eh o eh wij werken vrijdag niet".
Dus ik vragen; "Hoe kan dat dan, ik heb een brief van u dat we vrijdag passeren en dat u mij de tijd nog even gaat melden."
Notaris: "O eh, tja, eh dat moet dan een foutje zijn. Tja het zal wel door het automatisme gekomen zijn. We moeten dus een andere afspraak maken."
Dus ik maar even gemeld dat het dan eerder moet. Later is geen optie omdat de bouwvakkers dinsdag na de Pasen om 8 uur op de stoep staan.
Nou toen moest het maar donderdag ervoor worden.
Bij deze kan ik dus melden dat het huis op donderdag 13 april om half vier mijn eigendom gaat worden. Ook weer opgelost.
Maar ik blijf het enorm slordig vinden dat de notaris dit meldt via de verkoper en niet de moeite neemt om mij op de hoogte te brengen. En daar krijgen ze dan ook nog dik voor betaald. E.K.L. Wat een gemakzucht zeg.
Misschien een nieuwe hobby?
In ieder geval met een stuk minder rommel en ook nog eens minder lawaai.
.jpg)
Als de dingen in je leven je even allemaal te veel worden, als 24 uur in een dag niet meer genoeg tijd lijkt, denk dan eens aan dit
bericht...
Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven.
Hij had een aantal voorwerpen voor zich liggen.
Toen de klas begon, nam hij zonder iets te zeggen de lege pot van de mayonaise en begon deze te vullen met golfballetjes.
Toen deze hier helemaal mee gevuld was, vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was.
Zij antwoordden van wel.
Toen nam de professor een doos met kralen en kiepte deze in de pot.
Hij schudde lichtjes met de pot en de kralen rolden tussen de open plekken tussen de golfballetjes.
Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was.
Ze gaven weer eenzelfde antwoord; ja, de pot is vol.
De professor nam nu een doos met zand en kiepte dit zand in de pot met golfballetjes en kralen.
Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op tussen de golfballetjes en de kralen.
Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was:
de studenten antwoordden van wel.
Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en kiepte de hele inhoud van deze twee koppen koffie in de pot met golfballetjes, kralen en zand.
De hele inhoud verdween in de pot.
De koffie vulde de ruimte op tussen het zand.
De studenten begonnen te lachen.
"Nu", zei de professor, "nu wil ik dat jullie deze pot zien als jullie eigen leven.
Deze pot gevuld met golfballetjes, kralen, zand en koffie, stelt namelijk het leven van een mens voor."
"De golfballetjes zijn de belangrijke dingen in het leven: je familie, je kinderen, je geloof, je gezondheid en je favoriete bezigheden.
Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn."
"De kralen zijn de andere dingen die belangrijk zijn. Je werk, je huis, je auto.
Het zand, dat staat voor de kleine dingetjes die belangrijk voor je zijn."
"Als je het zand als eerste in de pot kiept en hem hiermee vult, is er geen plek meer voor de kralen of voor de golfballetjes.
Datzelfde geldt ook voor je eigen leven. Als je al je tijd en energie aan de kleine dingetjes besteedt, dan kun je nooit meer ruimte hebben voor de dingen die belangrijk voor je zijn.
Besteed aandacht aan de dingen die belangrijk voor je zijn. Speel bijvoorbeeld met je kinderen.
Neem tijd voor een onderzoek voor je gezondheid zo nu en dan.
Neem je partner mee uit eten.
Doe nog iets leuks, er is altijd nog wel ergens tijd om het huis te poetsen of de prullenbak te repareren."
"Zorg eerst voor de golfballetjes, de dingen die echt het allerbelangrijkste voor je zijn.
Stel je prioriteiten. De rest is maar zand."
Eén van de studenten steekt een vinger op en vraagt waar de twee koppen koffie in die pot dan voor zouden moeten staan.
De professor lacht en zegt de student dat ze daarmee een heel goede vraag heeft gesteld.
"Ik wilde daarmee alleen nog maar weer eens aangeven en bevestigen, dat, hoe vol je leven ook mag zijn, er is altijd wel een plekje om samen met een vriend of een dierbare een kopje koffie te drinken."